يادداشت برای گويا نيوز

 

مسؤلان محترم سایت گویا نیوز!<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

با سلام.

 

دو روز پیش، جمعه 15 آوریل، نوشته کوتاه طنزآمیزی درباره نوشته آقای عباس احمدی، برایتان فرستادم. یک روز هم صبر کردم و سپس آن نوشته را در وبلاگ خودم (خط و ربط) گذاشتم.

تا امشب نوشته خود را در سایت شما ندیدم. البته این حق شما (و هر سایت یا رسانه دیگری) است که به هر دلیلی، مطالبی را که برایتان می­رسد در رسانه خود نگذارید. دراین مورد نیز چون نوشته آقای عباس احمدی به شخص من مربوط نمی­شده، من نباید بگویم که شما می­باید حتما نوشته مرا در پاسخ ایشان در همان سایت بگذارید. اما توقع داشتم در پاسخ ایمیل من که مطلبم را پیوست آن کرده بودم و برایتان فرستاده بودم، چند کلمه می­نوشتید که: ما به این یا آن دلیل (یا همان­طور که گفتم اصلا نیازی به ذکر دلیل هم نبود، می­توانستید بنویسید از نوشته تو خوشمان نیامده!) مطلب تو را در سایت نمی­گذاریم! آن­وقت من تکلیف خودم را می­دانستم؛ اولا چندین و چند بار به سایت نگاه نمی­کردم و ثانیا اگر دوست داشتم، با خیال آسوده، آن را برای سایت­های دیگر (که شما بهتر از من می­دانید ماشاالله تعدادشان کم نیست!) می­فرستادم. حالا هم البته طوری نشده است، گفتم که آن مطلب را گذاشتم در وبلاگ خودم. حالا شاید در «خط و ربط» آن را ببینید و این بار خوشتان بیاید و مانند «باغ آرامش»، آن را در سایت خود بگذارید.

خواستم بگویم که بهتر نیست شما همین دقت را در مورد مطالب دیگر (از جمله نوشته آقای عباس احمدی باعنوان «درگذشت شاهرخ مسکوب و عارضه نکروفیلیا در بین روشنفکران ایرانی) هم به کار ببرید؟ (به­هرحال، گویا نیوز هم حتما مثل هر نشریه و سایت و رسانه­ای، سردبیر یا هیأت دبیران یا مسؤلانی دارد که در مورد مطالب نظر دارند و هر پرت و پلایی را در مجموعه خود راه نمی­دهند). اما در نگاه آخر به گویا نیوز متوجه قضیه­­ای شدم که قبلا نفهمیده بودم و آن این­که دریافتم آقای عباس احمدی از «نویسندگان خبرنامه» شما هستند. درنتیجه، این حرف من هم بی­جا می­بود. از قدیم و ندیم گفته­اند: چاقو دسته خودش را نمی­بُرد!

به یک نکته اشاره کنم و بیش از این مصدع نشوم. آن توقع من که از شما پاسخی دریافت کنم، برمی­گردد به چندبار ارتباطی که با شما گرفتم در این چند سال گذشته و مطالب یا خبرهای فرهنگی و هنری برایتان فرستادم و همیشه هم به من لطف و محبت نشان دادید. وگرنه ما از نزدیک همدیگر را نمی­شناسیم و من هم متاسفانه سعادت دیدار و آشنایی و حتا دانستن نام شما هم نصیبم نشده است.

در انجام کارهای خوب فرهنگی و اجتماعی و سیاسی موفق باشید.

ناصر زراعتی

  • ساعت 21 یکشنبه 17 آوریل 2005

گوتنبرگِ سوئد

 

/ 6 نظر / 13 بازدید
niaz

salam amoo, cjand rooze pish kheyli etefaghi weblogetoon ro peyda kardam, kheyli khoshhalam ke mitoonam neveshtehatoon ro az in tarigh bekhoonam , too forsate behtari hatman baratoon mail mifrestam.

rasol

سلامی چو بوی خوش آشنائی. دانمارک رسول ط.

خبرنامه گويا

سلام آقاي زراعتي! پاسخ اي. ميلتان را به نشاني تان ارسال کرديم. پيروز باشيد! از طرف خبرنامه گويا

آرمن علی نژاد وکیلی

گرداننگان محترم گویا نیوز: با نوشته آقای زراعتی موافقم. شاید بهتر میبود ساده تر و بی پرده مینوشتند. پیشنهادی دارم: سر دبیری گویا بنویسد که در چاپ مطالب آقای دکتر احمدی دچار سهو شده و از خوانندگان سایت معذرت بخواهد. آن نوشته فاقد اصالت علمی بود و یقین دارم تا این جا به زیان گویا بوده است. از گرداننگان گویا توقع شجاعت معذرت خواهی دارم. درسی خواهد بود از اصالت و شجاعت و احترام به عقاید خوانندگان.

شاگرد مدرسه

از اين نوع کامنت ها بوي سانسور به مشام مي رسد. آطا مي خواهيد در اين جا هم اداره ي اماکن باز کنيد و دويسندکان را سين جيم کنيد؟ اگر از نظر رواني سالم بوديم که سال ۵۷ زير علم امام خميني سينه نمي زديم که حالا کلمیوس دريا و لورنس صحرا و آواره ي دنيا باشيم. از عالم و آدم انتقاد مي کنيم،‌ولي تحمل کوچکترين انتفادي را نداريم و مي خواهيم با چماق يارو را نفله کنيم. اکر روشنفنرام ما عقده نداشتند که زير علم خميني نمي رفتند. او هم نامردي مکرد و نصف ما ها را کشت و نصف ديکر هم آواره ي دنيا کرد.